Podczas trzech letnich dni od 24 do 26 lipca 2026 roku grupa pielgrzymów z Konfraterni św. Jakuba przy katedrze polowej WP w Warszawie, podjęła wędrówkę kolejnymi odcinkami Drogi Małopolskiej, w intencji dziękczynnej za 10 lat istnienia wspólnoty. W ciągu całego roku pracy od września 2025 roku do lipca 2026 roku, pielgrzymowaliśmy na Drogach św. Jakuba: Świętokrzyskiej i Małopolskiej. Modlitwą wdzięczności objęliśmy protektora grupy bp. polowego ks. Wiesława Lechowicza, opiekunów duchowych ks. prał. płk. SG Zbigniewa Kępę i ks. ppłk. Mateusza Korpaka, kolejnych seniorów: Jerzego Kazimierczaka, Marka Sokołowskiego i Piotra Szarko oraz wszystkich, którzy tworzą wspólnotę.
Piątek 24 lipiec pierwszy dzień – dzisiejszy odcinek z Niegardowa do Bosutowa ma długość 26,5 km, prowadzi przez Obszar Chronionego Krajobrazu Wyżyny Miechowskiej, nazywanej krainą naturalnego piękna. Z zapałem ruszyliśmy w drogę, która prowadziła pośród pól rolniczych położonych pomiędzy łagodnymi pagórkami, z dojrzałymi o tej porze roku zbożami, udekorowanymi chabrami i makami. Pośród malowniczego krajobrazu podążaliśmy do głównego obiektu sakralnego, którym jest Sanktuarium Diecezjalne pw. św. Jakuba Apostoła w Więcławicach Starych, gdzie zatrzymaliśmy się na odpoczynek. Choć to tutaj mieliśmy zaplanowany nocleg, nasze pielgrzymowanie trwało dalej, a do albergi mieliśmy wrócić dopiero wieczorem. W Książniczkach obejrzeliśmy zespół dworski, który należy do rodziny Strumiłłów. Nasz kolega Tadeusz Strumiłło opowiedział o historii majątku rodzinnego jego dziadka Tadeusza Strumiłło – pedagoga, współtwórcy Związku Harcerstwa Polskiego i Harcmistrza Rzeczypospolitej. Dla upamiętnienia zasłużonej postaci, jedna z ulic w Książniczkach nosi nazwę jego imienia. Pielgrzymowanie zakończyliśmy w Bosutowie, po czym wróciliśmy do wspomnianej albergi do Więcławic Starych. Powitał nas ks. Ryszard Honkisz – proboszcz parafii pw. św. Jakuba Apostoła, który udostępnił nam miejsce noclegowe we wspólnej sali, każdy znalazł dla siebie dogodne miejsce, aby rozłożyć otrzymany materac. Rozpakowaliśmy się i poszliśmy do kościoła, aby z dziękczynieniem za miniony dzień uczestniczyć we Mszy Świętej. O zabytkowej świątyni opowiedział nam kościelny. Świątynia położona jest na szlaku Architektury Drewnianej, a od 2007 r. na Drodze Małopolskiej św. Jakuba. Od 2013 roku parafia ma status Diecezjalnego Sanktuarium św. Jakuba Apostoła. W parafii istnieje od 2007 roku Bractwo św. Jakuba. Zabytkowy drewniany kościół z drzewa modrzewiowego, wzniesiony był ok. 1340 r. przebudowany w 1748 r. W ołtarzu głównym sanktuarium znajduje się obraz z postacią patrona św. Jakuba Starszego, na ścianie bocznej zawieszony jest najcenniejszy zabytek – gotycki Tryptyk św. Mikołaja z 1477roku, malowany na deskach, bogato złocony, pochodzący z katedry wawelskiej. Od czasu objęcia probostwa przez ks. Honkisza, w zabytkowym kościele od 16 lat trwają prace remontowe. Obecnie pod nadzorem konserwatorskim odsłaniana jest posadzka, w planach jest restauracja ołtarza głównego. Miłym zakończeniem dnia była wspólna kolacja. Dziękujemy księdzu proboszczowi za gościnę, pomimo przygotowań do święta patrona kościoła i natłoku obowiązków, zostaliśmy przyjęci z otwartym sercem.
Sobota 25 lipiec drugi dzień – Święto św. Jakuba, rozpoczęliśmy od udziału w koncelebrowanej Mszy Świętej w Sanktuarium św. Jakuba Apostoła w Więcławicach Starych. W oprawie liturgii wzięli udział konfratrzy ubrani w uroczyste stroje. Odczytana Ewangelia (Mt 20, 20-28) Kielich mój pić będziecie – przywołuje moment, kiedy Jezus podejmuje swoją ostatnią drogę do Jerozolimy i zapowiada uczniom, że będzie tam ukrzyżowany, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie – a uczniowie w ogóle tego nie słyszą. Zrozumieli tylko tyle, że jest to najważniejsza podróż ich Mistrza do Jerozolimy i wreszcie zostanie ustanowione królestwo mesjańskie. Apostołów obchodzi głównie to, jakie miejsce przypadnie im w Jego Królestwie. Pan Jezus pyta uczniów czy są w stanie cierpieć? „Jeśli kto chce pójść za mną, niech weźmie swój krzyż i niech mnie naśladuje”. Wielkość polega na służbie, na poświęceniu i trudzie, nie na odbieraniu pochwał, tylko Miłość jest w stanie cierpieć dla kogoś. Święty Jakub zrozumiał dobrze swoje posłannictwo, pierwszy spośród Apostołów przelał krew za Chrystusa, ścięty mieczem w Jerozolimie na rozkaz króla Heroda Agrypy I około 44 roku. Na zakończenie Eucharystii zostaliśmy pobłogosławieni na dalszą drogę przez proboszcza ks. Honkisza. W pięknym otoczeniu drewnianego kościółka, zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcia grupy oraz indywidualne.
Dzisiejsze pielgrzymowanie zakładało drogę z Tyńca do miejscowości Sanka długości 21 km. Opactwo benedyktyńskie z kościołem pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła w Tyńcu liczy 975 lat, uznane zostało za Pomnik Historii w 2017 roku. Położone jest na terenie Bielańsko – Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Stromy wapienny stok tworzy pod opactwem malowniczy przełom Wisły. W czasie oczekiwania na przeprawę promową przez Wisłę, weszliśmy na teren warownego opactwa przez XVI – wieczny budynek Opatówki, na rozległy dziedziniec z XVII – wieczną studnią przykrytą daszkiem, zbudowaną bez użycia gwoździ. Wysokie schody prowadzą do kościoła klasztornego świętych Piotra i Pawła. W historii funkcjonowania klasztoru tynieckiego istniały po sobie trzy świątynie: romańska, gotycka i barokowa. Obecnie wnętrze bazyliki zachwyca barokowym wystrojem: z gotyckim prezbiterium i barokową nawą główną, widokiem ołtarza głównego z czarnego marmuru z wizerunkiem patronów kościoła, utrzymaną w czarno – złotej tonacji niezwykłą amboną w kształcie łodzi płynącej po fali, z której wyłaniają się głowy fantastycznych ryb – potworów morskich oraz wykonanymi w połowie XVII stulecia lipowymi stallami dla zakonników, zdobionymi motywami z życia świętych. Z kościołem sąsiaduje średniowieczny wirydarz, wraz z gotyckimi krużgankami otacza trzy skrzydła mieszczące reprezentacyjne pomieszczenia wspólnego użytku: kapitularz, skarbczyk i refektarz. Czas naglił, a droga wzywała, z żalem opuściliśmy Tynieckie Opactwo, jeszcze tylko kawa i coś słodkiego przed przeprawą promową na drugą stronę Wisły i wędrówka przez miejscowość Liszki do Mnikowa, gdzie wkroczyliśmy na teren Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego. Malownicza Dolina Mnikowska porośnięta lasem dała wędrowcom upragniony cień. Głębokość wąwozu dochodzi tu do 80 m, a ściany doliny tworzą strome skały, na jednej z nich we wnęce skalnej utworzono ołtarz z dużym naskalnym obrazem Matki Boskiej Skalskiej. Nie przeraziły nas wysokie schody w drodze do ołtarza z wizerunkiem Maryi. Pamiątkowa tablica obok przypomina o pobycie Karola Wojtyłły w 1952 roku. Wędrując dalej leśnymi drogami, doszliśmy do parafii pw. św. Jakuba w Sance, erygowanej w 1325 roku – celu dzisiejszej wędrówki. Czekaliśmy na wejście do środka, trwała właśnie Msza Święta ślubna. Po zakończeniu, powitali nas członkowie Bractwa św. Jakuba i św. Jana Pawła II, do którego mogą należeć jedynie pełnoletni, bierzmowani mężczyźni. Dowiedzieliśmy się, że kościół został uroczyście ustanowiony Sanktuarium Diecezjalnym Matki Boskiej, Pani Saneckiej, Matki Oczekiwanego Macierzyństwa, w dniu 8 września 2018 roku, ogłoszony przez abp. Marka Jędraszewskiego. Cudowny obraz umieszczony w ołtarzu głównym, jest w kościele od 400 lat. Obraz św. Jakuba w srebrnej sukience znajduje się w lewym ołtarzu bocznym, relikwie sprowadzone do świątyni w połowie XVII wieku, później zaginęły. Kościół utrzymany jest w biało– kremowej tonacji, co sprawia radosne wrażenie. Panowie z bractwa zaprezentowali się w strojach jakubowych i serdecznie zapraszali nas do pozostania na adoracji z okazji święta wspólnego patrona św. Jakuba.
Zaproszeni wcześniej do Żegociny przez Kapelana Seniora – ks. prał. dr Zbigniewa Kępę, udaliśmy się w drogę busem. Na miejscu oczekiwał nas kapłan z rodziną – siostrą Bernardetą i szwagrem Józefem. Były również dwie Panie Maria i Bernardeta, które poznaliśmy podczas Konferencji o Kapelanach Katyńskich w Warszawie oraz płk. Andrzej Masłoń ze Straży Granicznej w Kętrzynie. Powitanie było radosne, gospodarze zadbali o wszystkie potrzeby pielgrzymów, zostaliśmy ugoszczeni obfitym, gorącym posiłkiem, czekały na nas troskliwie przygotowane miejsca noclegowe. Wieczorem zebraliśmy się na tarasie, z którego roztacza się niezapomniany widok na szczyt Kamionnej w Beskidzie Wyspowym. W oddali szczyt porośnięty lasem na tle letniego nieba, a bliżej zieleń ogrodu z sadem owocowym wśród trawy kołyszącej się na leciutkim wietrzyku. Wokół spokój i cisza, widok przywodził na myśl ogród… Niespodzianką było spotkanie z młodym małżeństwem – Anastazją i Dawidem, którzy pielgrzymowali z nami przed narodzinami maleńkiej Emilki. Miły wieczór dobiegł końca, zmęczeni trudem dwudniowej pielgrzymki udaliśmy się na miejsca noclegowe przygotowane przez gospodarzy, z poczuciem wdzięczności za troskę i serdeczne przyjęcie.
Niedziela 26 lipiec trzeci dzień – Odpust w Rozdzielu,
Po spożyciu wczesnego śniadania, przejechaliśmy do kościoła pw. św. Jakuba w Rozdzielu. Położona na wzniesieniu gotycka, drewniana świątynia z XV wieku, przeniesiona została z niedalekiej Królówki w 1985 roku. W dniu odpustu otoczenie świątyni wypełnione było kolorowymi kramami z zabawkami i słodyczami. W strojach galowych, ze sztandarem Konfraterni uczestniczyliśmy w koncelebrowanej Mszy Świętej w dniu uroczystości naszego patrona św. Jakuba. W kazaniu do Ewangelii (Mt 20, 20-28) Kielich mój pić będziecie, ks. franciszkanin z Krakowa nawiązał do znaczenia wspólnoty jaką stanowili apostołowie z Panem Jezusem. Zaznaczył, że w dzisiejszym świecie problemem jest samotność. W grupie rodzinnej czy parafialnej samotność słabnie. Podczas pielgrzymowania, idąc razem do określonego celu, wspólna modlitwa i rozmowa zbliża ludzi. Nasz patron – św. Jakub uczy nas życia razem, przez pielgrzymowanie, przez obecność w duchu służby. Wobec wszechobecnie panującej samotności prośmy za jego wstawiennictwem o wyjście z samotności, o spotkanie z drugim człowiekiem. Duchowym lekarstwem są sakramenty święte, najbardziej Eucharystia – przyjmujemy ją w Komunii, w zjednoczeniu. Sakrament Pojednania oczyszcza relacje z ludźmi, a Sakrament Chorych pomocny jest w uzależnieniach, chorobach i słabościach, a nie tylko w chwili odchodzenia. „Wspólnotą życia jest Rodzina, a wspólnotą zbawienia jest Kościół. Moc płynie z Boga, nie z nas”, podkreślił kapłan.
Po zakończeniu Liturgii przewidziana była pielgrzymka z miejscowości Nowe Rybie przez Jodłownik do Szczyrzyca. W czasie dojazdu do punktu wyjścia, ks. Zbigniew Kępa opowiadał nam o mijanych miejscowościach. Szlak prowadził początkowo wyznaczoną ścieżką, potem urywał się i tylko dzięki naszym przewodnikom pokonaliśmy trudny teren usłany gałęziami, kamieniami i mokradłami, docierając ponownie na wyznaczoną drogę. Celem pielgrzymki było opactwo Cystersów w Szczyrzycu, którego historia liczy ponad 780 lat. W kościele pw. Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej i św. Stanisława Biskupa, nasz kolega Karol Skura złożył ślubowanie czasowej abstynencji, które przyjął i pobłogosławił ks. Kępa. Na miejscowym cmentarzu pomodliliśmy się za duszę śp. płk. Antoniego Matejkiewicza kapłana i żołnierza, zmarłego w 1970 roku. Służył on z oddaniem ojczyźnie zarówno jako duszpasterz, jak i organizator życia regionalnego na ziemi szczyrzyckiej. Ostatnim punktem pielgrzymki było wejście do Pustelni przy Diablim Kamieniu, wzdłuż ścieżki prowadzącej do niej, usytuowane są otwierane stacje drogi krzyżowej. W pustelni mieszkali mnisi z klasztoru cystersów w Szczyrzycu w latach 1810-1995. Łącznie było ich 13. Po tak miłym dniu pożegnaliśmy się z kapłanem ks. Kępą, serdecznie dziękując za gościnę, i wspólne pielgrzymowanie po pięknym Beskidzie Wyspowym.
W tym miejscu zakończyliśmy trzydniowe pielgrzymowanie, każdy rozjechał się w swoją stronę. Grupa z Warszawy, razem z kierowcą z zaprzyjaźnionej firmy Zanbus – Michałem Nowakowskim, bezpiecznie i expressowo wróciła do domów.
Wyrażamy podziękowanie osobom, które przygotowały ciekawy program i opracowały trasy: Seniorowi Piotrowi Szarko i Łukaszowi Stefaniakowi, wszystkim napotkanym w drodze i tych, którzy nas gościli. Szczególne jesteśmy wdzięczni ks. Zbigniewowi Kępie, jego rodzinie i sąsiadom za ciepłe przyjęcie w Żegocinie i zaproszenie na rok przyszły.
Konfratrzy uczestnicy: Elżbieta Bartocha, Krystyna Ciesielska, Alicja i Marek Mikulscy, Teresa Przybył, Aldona Sas, Beata i Marek Sokołowscy, Łukasz Stefaniak, Tadeusz Strumiłło, Agata i Piotr Szarko, Jolanta i Paweł Szczerek, Karol Skura, Iwona Szymańska, Jerzy Wróblewski, Dorota Zaleska. Sympatycy: Barbara Chojnowska, Alicja Klimkiewicz, Anna i Krzysztof Miodek, Teresa Orłowska, Wiesław Łukasiewicz.
Tekst Teresa Przybył; zdjęcia: Krzysztof Miodek, Beata Sokołowska, Marek Sokołowski, Jolanta Szczerek.


































































