25 lipca 2026 rok. W tym dniu do kościoła św. Jakuba Starszego do Tarchomina pielgrzymowało dwunastu pielgrzymów z Konfraterni. W Eucharystii uczestniczyło dużo parafian i zaprzyjaźnionych osób z tym niezwykłym miejscem. Mszę Świętą celebrował ks. Paweł w celebrze z ks. proboszczem Andrzejem Kowalskim i ks. Markiem Grzegrzułką. Homilię wygłosił ks. Paweł, który zaprzyjaźniony jest z Kościołem i parafią św. Jakuba Starszego. Homilię rozpoczął od dość długiej wypowiedzi włoskiego brata-Carlo Caretto:”Jakżeż wywołujesz sprzeciw, Kościele, a jednak, jakże Cię kocham! Ileż sprawiłeś mi cierpienia, a jednak ileż Tobie zawdzięczam! Chciałbym widzieć Cię zburzonym, a jednak potrzebuję Twojej obecności. Tyle jest w Tobie zgorszenia, a jednak z Ciebie rodzą się święci! Nie widziałem na świecie nic bardziej obskuranckiego, bardziej skompromitowanego, bardziej fałszywego i nie dotknąłem nic bardziej czystego, bardziej szlachetnego, bardziej pięknego. Ileż razy miałem ochotę wyrzucić Cię za drzwi mojej duszy i ileż razy się modliłem, abym umarł w Twoim bezpiecznym objęciu. Ile razy modliłem się, aby być wolnym od Ciebie. Dokąd pójdę? Ja nie mogę zbudować Kościoła, bo byłby tylko mój. Nie opuszczę tego Kościoła.” Jestem już na tyle dorosły, aby wiedzieć, że nie jestem lepszy od innych” Tylko Duch Święty może budować Kościół!
Słowa włoskiego mistyka są dedykacją dla tych, którzy mają podobne dylematy i rozterki,” Tyle wiem, że nie jestem lepszy od innych”- podkreślił ks. Paweł.
Jesteśmy w miejscu, w którym historia jest szczególna. Ten Kościół św. Jakuba wzniesiono w I połowie XVI wieku, to najstarszy oryginalny gotycki zabytek. Nigdy on nie został zniszczony: ani podczas wielkiej bitwy na przedpolu Warszawy w czasach potopu szwedzkiego w 1656 roku, ani w czasie II wojny światowej. Daty są czymś wtórnym- dodał Ksiądz. Pan Bóg wyznaczył to miejsce. Dla nas cenna lekcja, że Pan Bóg jest ponad wszystkim.
Kościół jest latarnią, punktem odniesienia, miejscem słuchania słowa Bożego, ponieważ stanowi wspólnotę ludzi złączonych wiarą. Pan Bóg nieustannie zaprasza nas do czerpania z obfitości darów Kościoła.
Jezus ma moc podnieść człowieka z jego nędzy, a jakże często spotyka się z obojętnością ludzi. Świadomość otrzymanych darów, otwartość, ale przede wszystkim żywa relacja człowieka z Bogiem pozwalają nam korzystać z obfitości łask, jakie Chrystus daje nam w Kościele.
Na drodze do doskonalenia i zbawienia Kościół stawia nam postaci świętych, przypomniał ks. Paweł. To oni pociągają nas do świętości. Poznając koleje ich życia, widzimy, że nosimy
podobny ciężar egzystencjalny. Oni w tym trudnym położeniu odkryli Pana Boga, zmienili swoje życie i tak, jak św. Jakub został biskupem i pierwszym z apostołów, który oddał życie za Chrystusa.
Czego możemy dzisiaj uczyć się od św. Jakuba?
Po pierwsze, gotowości do przyjęcia Pańskiego wezwania, bo wobec każdego z nas Bóg ma jakieś powołanie. Przychodzi i zaprasza, żebyśmy tworzyli Kościół żywy, który jest sercem wspólnoty.
Po drugie, do dawania o Nim świadectwa z odwagą. Jest wymownym przykładem wielkodusznego przylgnięcia do Chrystusa.
Ks. Paweł wskazał, że w świecie wszystko się zmienia, lecz tylko Kościół pokazuje, że się nie zmienia. Jest z nami i dla nas, kiedy trwamy w modlitwie. Dostarcza nam wzruszeń, podziwiamy piękno architektury, zachwycamy się wizerunkami świętych na obrazach. Musimy też pamiętać, że to nie piękny dom z kamienia, ale Kościół żywy, to wspólnota. I to jest najważniejsze! Wspólnota, w której możemy się socjalizować i budować sieć wsparcia, na której możemy polegać, zakończył ks. Paweł.
Po zakończonej Eucharystii odmówiliśmy litanią do św. Jakuba Starszego i uroczystą procesją wokół kościoła pożegnaliśmy naszego patrona.
Pożegnaniom nie było końca, ponieważ ks. proboszcz podziękował wszystkim za liczne przybycie i zaprosił całą wspólnotę parafialną do ogrodów na poczęstunek przygotowany przez parafian.
Śpiewem zespołu muzycznego w ogrodach pożegnaliśmy jeszcze raz naszego solenizanta św. Jakuba.
Cóż to był za niezwykły Dzień Imienin!
Tekst Jan Gołacki
