Mroźnym rankiem 8 lutego 2026 roku, 11-osobowa grupa pielgrzymów z Konfraterni św. Apostoła Jakuba Starszego w Warszawie, wyruszyła na kolejny etap pielgrzymki Świętokrzyską Drogą św. Jakuba, w podziękowaniu za 10 lat swojego istnienia. Przejście etapu z Powsina do Góry Kalwarii o długości ok. 24 km było możliwe, kiedy zelżały mrozy wyjątkowo srogiej i śnieżnej zimy. O tej porze roku zimowa aura mocno dała się we znaki pątnikom, z tego względu trasa miała alternatywny przebieg, podążając bliżej doliny Wisły wzdłuż wałów powodziowych. Główny szlak przebiega dalej na zachód przez Konstancin-Jeziorną i Baniochę.
Swoją drogę pątnicy rozpoczęli modlitwą i uczestnictwem w porannej Mszy Świętej w kościele pw. św. Elżbiety w Powsinie (Sanktuarium Matki Bożej Tęskniącej), sprawowanej przez miejscowych kapłanów. Uduchowieni, ze swoimi indywidualnymi intencjami żwawo ruszyli na szlak. Jednak nie było łatwo, bo pierwszym utrudnieniem, oprócz niskiej temperatury i wilgoci, była gołoledź. Chodniki pokryły się warstwą lodu i o poślizgnięcie się nie było trudno. Na szczęście obyło się bez żadnego wypadku (św. Jakub czuwał). Gdy droga stała się już mniej śliska, pojawiła się kolejna uciążliwość, chwilami padał gęsty śnieg, przesłaniający widoczność. Mimo niesprzyjających warunków pielgrzymi pokonywali kolejne kilometry drogi modląc się, rozmawiając i nie tracąc dobrego nastroju.
W czasie drogi wszyscy pielgrzymi zatrzymali się w miejscowości Obory na przystanku autobusowym, aby odpocząć i spożyć pielgrzymie śniadanie. Była to okazja do kolejnych rozmów i żartów. Mimo niesprzyjającej aury wszystkim dopisywał dobry humor.
Nieopodal przystanku znajduje się pomnik w formie krzyża, upamiętniający Powstańców Styczniowych 1863 roku. Pielgrzymi w modlitewnym skupieniu i zadumie oddali hołd poległym powstańcom.
Wszyscy pielgrzymi po trudach wędrówki szczęśliwie dotarli do celu w dwóch grupach. Jedna, wytrwalsza, pod wodzą siostry Zofii (jedynej kobiety wśród pielgrzymujących) zakończyła swoje pielgrzymowanie w Sanktuarium św. ojca Stanisława Papczyńskiego na kalwaryjskich Mariankach. Pozostali pokłonili się Matce Bożej w kościele pw. Niepokalanego Poczęcia NMP nieopodal rynku w Górze Kalwarii.
Obecna Góra Kalwaria to dawna Nowa Jerozolima, założona przez bp. Wierzbowskiego w 1670 roku, na miejscu zniszczonej przez potop szwedzki wsi szlacheckiej o nazwie Góra. Wybudowane zostało sanktuarium Męki Pańskiej ze stacjami drogi krzyżowej i ośrodkiem pielgrzymkowym. Marianie zostali zaproszeni przez bp. Wierzbowskiego w 1677 roku, ze względu na szacunek do o. Stanisława, który był spowiednikiem biskupa i głównym doradcą w zakładaniu Nowej Jerozolimy.*
Po śmierci biskupa Wierzbowskiego nastąpił stopniowy upadek Nowej Jerozolimy. W XIX wieku miasto – wówczas już nazywane Górą Kalwarią – przestało być sanktuarium pasyjnym. Stało się miejscem ważnym dla Żydów. Po żydowskich mieszkańcach miasta pozostała m.in. synagoga oraz były cmentarz żydowski.
W mieście jest wiele ciekawych miejsc kultu religijnego. Wśród nich wyróżnia się kościół Podwyższenia Krzyża Świętego, którego początki sięgają 1668 roku, gdy biskup Stefan Wierzbowski zarządził budowę świątyni zwanej Kaplicą Piłata na specjalnie usypanym wzgórzu.
Następnie komunikacją publiczną wszyscy powrócili do swych domów i rodzin. Zdjęcia z przejścia dostępne pod linkiem:
* https://papczynski.pl/sanktuarium/historia-sanktuarium/
W oparciu o relację Adam Jabłonki, opracowała Teresa Przybył