Msza Święta z modlitwą o dary Ducha Świętego przed wyborem nowej Kapituły Konfraterni
W dniu 17 listopada 2025 roku, przed spotkaniem wyborczym Konfraterni, odbyło się ostatnie spotkanie Kapituły III kadencji, zaś o godz. 18 konfratrzy uczestniczyli we Mszy Świętej, której przewodniczył ks. ppor. Patryk Szostkowski, w koncelebrze z ks. mjr. Rafałem Kanieckim i Kapelanem Konfraterni ks. ppłk. Mateuszem Korpakiem. Eucharystia była sprawowana w intencji osób zmarłych, a także pielgrzymów Reginy Madej – Janiszek i Tomasza Feliksiaka. Czytania z Poniedziałku XXXIII tyg. zw. (1 Mach 1, 10-15. 41-43. 54-57. 62-64); (Ps 119,53.61134.150.155.158); Aklamacja
(J 8, 12b); Ewangelia (Łk 18,35-43). Pierwsze czytanie o prześladowaniu religii Izraela przeczytał Marek Sokołowski. Kazanie do Ewangelii Uzdrowienie niewidomego pod Jerychem wygłosił ks. Mateusz Korpak.
Kazanie Kapelana Konfraterni ks. ppłk. Mateusza Korpaka
Drodzy Bracia i Siostry Konfraterni Świętego Jakuba, dzisiejsze słowo Boże prowadzi nas dwoma mocnymi drogami: drogą wierności aż po gotowość oddania życia, jak w czasach Machabeuszy, oraz drogą wołania o światło i uzdrowienie serca, jak w przypadku niewidomego spod Jerycha. Obie te drogi — wierności i wołania — schodzą się dziś w jednym punkcie: w naszej odpowiedzi na Boże zaproszenie.
Pierwsze czytanie pokazuje nam czasy ogromnej próby. Antioch Epifanes pragnął stworzyć jeden naród, jednolity kult, jedną obyczajowość — ale taką, która zrywała przymierze z Bogiem. Wielu uległo: wybrali wygodę, bezpieczeństwo, akceptację. Kiedy świat mówił: „Zrzućcie z siebie swoje tradycje, swoje prawo, swoje przymierze”, część Izraela poszła za tym głosem.
Ale byli też tacy, którzy powiedzieli: „Nie.” Którzy wybrali śmierć, byle nie porzucić Prawa. Którzy rozumieli, że życie bez wierności Bogu staje się pustką. Psalm responsoryjny oddaje ich duchowe nastawienie: „Oplotły mnie więzy grzeszników, nie zapomniałem o Twoim Prawie… Wyzwól mnie z ludzkiego ucisku, a będę strzegł Twoich postanowień.” To jest modlitwa człowieka, który wie, że nieprzyjaciele mogą odebrać wiele — ale nie mogą odebrać samej wierności, jeśli człowiek jej dobrowolnie nie odda.
Ewangelia pokazuje nam inny rodzaj próby: nie ze strony prześladowców, lecz z tłumu, który każe milczeć temu, kto woła za mocno, zbyt natarczywie, zbyt wprost: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” Tłum go ucisza — tak jak duch tego świata ucisza człowieka wiary: „Nie przesadzaj z modlitwą. Nie bądź zbyt gorliwy. Nie wyłamuj się.” Ale niewidomy woła jeszcze głośniej. I Jezus zatrzymuje się przy tym jednym głosie, który nie wstydzi się prosić.
I pyta: „Co chcesz, abym ci uczynił?” To jedno z najbardziej delikatnych pytań w Ewangelii — pytanie Boga, który szanuje wolność człowieka. Niewidomy odpowiada: „Panie, żebym przejrzał.”
I tu dotykamy istoty dzisiejszego Słowa: bo można mieć sprawne oczy, a być ślepym duchowo; można żyć w pokoju i stabilizacji, a nie widzieć już światła Bożego.
Jako konfraternia św. Jakuba jesteście wspólnotą ludzi w drodze — duchowych pielgrzymów. A na tej drodze potrzeba dwóch rzeczy: wierności — jak Machabeusze, oraz światła — jak niewidomy pod Jerychem.
Wierność jest niezastąpiona. W świecie, który coraz częściej proponuje „ułatwione chrześcijaństwo”, rozmyte zasady, religię wygodną, a nie wymagającą, trzeba nam słuchać słów dzisiejszego Psalmu: „Broń mego życia, abym strzegł praw Twoich.”
Ale sama wierność nie wystarcza, jeśli człowiek nie widzi — jeśli brakuje mu światła. Dlatego tak ważne jest wołanie: „Panie, żebym przejrzał.” Żebym widział Twoją wolę. Żebym widział cel, do którego mam dążyć. Żebym był wierny w tym dążeniu. Ty jesteś moją jedyną światłością.
Dzisiejsze Słowo stawia nam, bracia i siostry, dwa pytania:
1. Czy jestem wierny, gdy świat próbuje mnie odciągnąć od Ewangelii? Czy nie próbuję dostosowywać wiary do nastrojów otoczenia? Czy nie tonuję gorliwości, aby „nie przeszkadzać”, „nie wyróżniać się”, „nie być radykalnym”?
2. Czy wołam o światło, bardziej niż o łatwe rozwiązania? Czy potrafię jak niewidomy z całą pokorą stanąć przed Jezusem i powiedzieć: „Panie, bez Ciebie nie widzę. Oświeć mnie.”
Jeśli te słowa są wypowiadane z wiarą, rzeczywiście Jezus słucha tych słów i odpowiada: Twoja wiara cię uzdrowiła. Czasownik „uzdrowić” możemy przetłumaczyć także inaczej: „twoja wiara cię uratowała, zbawiła”. Otwarcie oczu pozwala ślepcowi i nam iść za Jezusem do Jerozolimy, iść na spotkanie tajemnicy krzyża i zmartwychwstania, iść na spotkanie tajemnicy Kościoła, który zrodzi się w męce Chrystusa, w Jego zmartwychwstaniu oraz zstąpieniu Ducha Świętego.
Niech wstawiennictwo św. Jakuba — apostoła drogi, apostoła odwagi, apostoła wierności — prowadzi nas ku temu, abyśmy w świecie pełnym zamętu byli ludźmi światła, którzy ani nie ulegają naciskom, ani nie milczą, gdy trzeba wołać o miłosierdzie. Amen.
W modlitwie wiernych prosiliśmy o światło Ducha Świętego, oraz o dar roztropności w podejmowaniu decyzji przed wyborem nowej Kapituły Konfraterni. Po Mszy Świętej tradycyjnie stanęliśmy przed ołtarzem do wspólnego zdjęcia, następnie przeszliśmy do sali konferencyjnej, gdzie miało miejsce Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Konfraterni.
Tekst Teresa Przybył. Zdjęcia: Beata Sokołowska, Marek Sokołowski
